نيست ؛ زيرا كه قباحت گناه را چنانچه بايد دانسته‌اند ، در اصل عبادت مزد خود را مىيابند ، و لذّت خود را مىبرند ، و سختيها و مشقّتهاى عبادت بر ايشان گواراست ، بهشت خود را عبادت مىدانند ، و جهنّم خود را معصيت ، از هر عبادتى لذّتى مىبرند كه فوق لذّات عالميان است ، و در هر قطره‌اى از قطرات آب ديده بهره‌اى مىبرند ، از يك قطره لذّت خوف مىيابند ، و از يك قطره لذّت شوق ، و از قطرهء ديگر لذّت رجاء و امّيد بىانتها . چنانچه به سند صحيح از حضرت امام العارفين جعفر بن محمّد الصادق عليها السّلام مروى است كه حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : بهترين مردمان كسى است كه عاشق عبادت شده باشد ، و دست در گردن آن درآورده باشد ، و محبّانه آن را دربر گرفته باشد ، و محبّت بندگى در دل او جا كرده باشد ، و به جميع بدن و اعضا و جوارح مباشر آن شده باشد ، و به‌سبب عبادت خود را از جميع كارهاى دنيا فارغ ساخته باشد ، و به‌سبب آن پروا نداشته باشد كه روزگار او به آسانى گذرد يا به دشوارى « 1 » . و صاحب اين مرتبه را از لذّت جسمانى چندان لذّتى نباشد ، بلكه در بهشت نيز عمدهء لذّت او از عبادت قرب باشد . چنانچه از حضرت جعفر بن محمد عليها السّلام منقول است كه : خداوند عالم مىفرمايد كه : اى بندگان بسيار تصديق‌كننده كه تصديق پيغمبران من چنانچه بايد كرده‌ايد ، و فرمان مرا قبول نموده‌ايد ، تنعّم نمائيد و لذّتها ببريد از عبادت من در دنيا ، به درستى كه به عبادت تنعّم خواهيد كرد در آخرت « 2 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 70 / 253 ح 10 . ( 2 ) بحار الانوار 70 / 253 ح 9 .